Op zaterdag 4 april stond Groot Pey weer ouderwets op z’n kop. Wie dacht een rustige zaterdagmiddag tegemoet te gaan, was duidelijk nog nooit bij het koningschieten van de alternatieve sjötterie Sint Christina Stank Stief Sjaelberg geweest. Bij schutterij Wilhelmina in Hingen presenteerde de club zich trots aan het publiek, maar het weer deed eerder denken aan een scène uit een zondvloed dan aan een gezellige schuttersmiddag. De regen kwam met bakken uit de hemel, alsof iemand daarboven de (tap)kraan was vergeten dicht te draaien. Toch liep de spanning gestaag op, ondanks (of misschien juist dankzij) de aanhoudende plensbuien. Het adrenalinepeil steeg sneller dan het tempo waarin Peter Vergoossen na een paar “blonde jongens” zijn verhalen opdient. Paraplu’s gaven het één voor één op en menigeen vroeg zich af of de “roofvogel” zelf überhaupt nog zin had om in dit weer te blijven hangen. Buksemeester Bér Weber strooide intussen zijn tips weer royaal rond, alsof het snoep was tijdens de vastelaovesoptocht. Maar de grote vraag bleef: wie had goed geluisterd, en wie gokte gewoon op geluk, of op een windvlaag die de vogel een handje zou helpen? Ging Harry Golsteijn er met zijn fanatisme vandoor, of pakte Theo Boonen stiekem zijn moment als lachende derde, zoals dat bij de sjötterie wel vaker gebeurt? Eén ding was zeker: Ton Tonnaer maakte meteen duidelijk dat het menens was. In opperste concentratie, doorweekt tot op het bot, haalde hij de trekker over en lanceerde de kogel alsof die vanaf Cape Canaveral vertrok. Geen halve maatregelen: de vogel moest eraan. Het werd daarbij overduidelijk dat Ton in de regen net zo sterk presteert als Max Verstappen.
Bij het beslissende schot spatte het gevaarte uiteen als een ware vuurwerkshow, regen of geen regen. Daarmee was het moment aangebroken voor de officiële installatie van de nieuwe koning: Ton, geïnstalleerd door beschermheer Jelle de Jonge. Wie precies op welk onderdeel het laatste schot had gelost, werd daarna al snel “bijzaak”. In het schutterslokaal werd nagepraat zoals alleen de leden van Sint Christina Stank Stief Sjaelberg dat kunnen: met sterke verhalen, nog sterkere meningen en glazen die nooit lang leeg blijven (met “appelsap”, uiteraard). Traditioneel was er ook weer het z.g. koningseten: een grote kom frieten met frikadellen, die na zo’n doorweekte middag/avond extra goed smaakte. Tekst: Ton Tonnaer
In het midden de nieuwe koning Ton Tonnaer. Foto: Anita Frijns-Richter